"आई ग, उठ ना , खूप थंडी वाजतेय", शर्वरीच्या (वय वर्ष १२) हाकेने झोप चाळवली माझी. ए. सी. मुळे होत असेल असा , असा विचार करून तिच्यावर अजून एक रजई पांघरली . परत ," आई, खूप थंडी वाजतेय गं ". असा आवाज ऐकल्यावर मात्र चंगलीच जाग आली मला. आणखीन एक रजई पांघरत ए सी बंद केला आणि तिच्या गळ्याला हात लावून बघितला , तर हाताला चटका बसला. गडबडीत उपेंद्र ला उठवलं आणि क्रोसिन शोधायला सांगितली . क्रोसिन घेतल्यावर मात्र ताप लगेच उतरला तिचा . साधारण ४ वाजता परत झोपले.
रविवार चा दिवस मात्र फ्रेश होती ती . दुपारी परत अंग तापतय असा वाटल्यावर , क्रोसिन दिली तीला . माग फ्रेश झाली. दुसर्या दिवशीपासून शाळा सुरु होणार म्हणून थोडी खरेदी करायची होती. "बरं वाटतय आता मला , मी पण येणारच" असा हट्ट करून शर्वरी पण आमच्याबरोबर आली. जाता जाता शेजारच्या हॉस्पिटल मध्ये दाखवून जाऊ असा विचार करून आम्ही निघालो . त्यांनी कॅल्पोल आणि झीफी लिहून दिली आणि तीन दिवसात जर फरक नाही पडला तर मलेरिया ची टेस्ट करायला सांगितली . खरेदी संपता संपता शर्वरी ला परत थंडी वाजायला सुरवात झाली. आम्ही गडबडीने घरी आलो आणि तिला कॅल्पोलची गोळी दिली. थोड्या वेळाने तिला बरं वाटल .
रविवारी साधारण २ वाजता परत ताप यायला लागला. यावेळी मात्र तिच्या एका हाकेसरशी उठले मी . लगेच कॅल्पोल द्याव का यावर माझी आणि उपेंद्र ची चर्चा झाली . शेवटी हॉस्पिटल मधेच फोन करून विचारव असा ठरलं . तोपर्यंत ताप १०३ झाला होता. डॉक्टरांचा परत फोन येईपर्यंत तिच्या कपाळावर थंड पाण्याच्या पट्ट्या ठेवायाला सुरवात केली . तापाचा चटका थोडा कमी वाटला. खूप थंडी वाजत होती तिला . कॅल्पोल दिल्यावर पण ताप उतरला नाही . उतरल्यासारखा वाटला पण थर्मामीटर वर चेच्क केला तर १०२ होता . त्यातच डोक दुखतंय , पाय दुखत आहेत म्हणुन रडारड सुरु झाली तिची . आता मात्र काळजी वाटायला लागली होती . ताप तरी कमी यायला हवा होता . थोड्या वेळाने तापाच्या ग्लानी ने झोपली ती . कदाचित आता ताप कमी होईल असा वाटून गेला मला.
सोमवार सकाळी तीच पोट पण दुखायला लागलं आणि चक्कर पण यायला लागली. मग मात्र डॉक्टरांच्या कडे परत जावून याव असा ठरवलं आम्ही. साधारण ९-९.३० वाजता त्याच हॉस्पिटल मध्ये घेवून गेलो तिला. डॉक्टर औषध बदलून देतील असा वाटल आम्हाला. डॉक्टरांनी तपासाल तर ताप १०१. ८ होता . म्हणजे रात्री चढलेला ताप उतरलाच न्हवता. त्यांनी सांगितलं , तुम्ही अडमिट करा तिला . मलेरिया किंवा व्हायरल असू शकतो . जोपर्यंत रक्त तपासात नाही तोपर्यंत काहीच सांगता येणार नाही. झालं , मला काहीच सुचेनास झाल, काळजी अजूनच वाढली. शर्वरी ला अडमिट करायचं ठरवलं. अडमिट करेपर्यंत ठीक होती ती , पण जसा सलाईन लावण्यासाठी दोन नर्सेस नि तिचा हात धरला तशी घाबरली ती. रडायला लागली . इंजेक्शन ला खूप घाबरणारी ती , सलाईन साठी तयारच होईना. "झालं , झालं ", म्हणत त्यातल्या एका नर्सने सुई खुपसली. मग तर तिने ठणाणा करायला सुरवात केली. तिथूनच तपाण्यासाठी म्हणून त्यांनी रक्त घेतलं आणि अण्टिबयोटिक ची बाटली लावली . १-२ मिनिटात शांत झाली ती . माग मात्र हात दुखतोय म्हणायला लागली. तिच्या हातावरून हात फिरवत असताना , मला मात्र खूप वाईट वाटत होतं. सतत दंगा-मस्ती करणारी माझी लेक अशी शांत पडलेली बघून कसातरीच होत होता मला. यावर्षी शाळेच्या सुरवातीलाच आमची हॉस्पिटल वारी झाली.
ती थोडी शांत झालेली बघून मी आई-बाबांना फोन लावला . आपण कितीही मोठे झालो, अनुभवी झालो तरी आई-बाबांपेक्षा कधीच मोठे होत नाही. दोघांनी पण समजूत घातली . सगळ ठीकच होईल म्हणून सांगितलं. मगं जरा बरं वाटलं.
रिपोर्ट काय येईल याची सारखी धाकधूक लागून राहिली होती. मलेरिया असू नये , व्हायरलचं असावा , एवढी एकचं इच्छा होती. तिचे एकामागून एक सलाईन सुरूच होते. उपेंद्रच्या आणि माझ्या घर ते हॉस्पिटल आणि हॉस्पिटल ते घर अशा फेर्या सुरु झाल्या . दुपारी तिच्यासाठी तुप मेतकुट भात घेवून आले पण चार घासांच्यावरती तिने तो खाल्ला नाही. साधारण ४-४.३० वाजता रिपोर्ट आला आणि मलेरिया नाही हे कळलं . हुश्श वाटल एकदम , डोक्यावरच ओझं उतरल्यासारखं वाटलं. तोपर्यंत ताप पण उतरतं आला होता . आता तो १०० वर होता. रात्री झोपताना तिला सलाईन लावू नका म्हणून सांगितलं , कारण तिला एकाच कुशीवर झोपणं अवघड गेलं असतं. तशीपण अनोळखी जागा म्हणून तिला झोप आली नाहीच , आणि तिला झोप नाही म्हणून मी पण झोपले नाही.
सकाळी उपेंद्र आला आणि मी नाश्त्याला तिला काहीतरी करून घेवून याव म्हणून घरी गेले . परत आले तर शर्वरी छान गाढ झोपली होती. तिला तसाच झोपु दिलं. सोमवार रात्रीपासून तिला ताप न्हवता. त्यामुळे घरी जाण्यासाठी डॉक्टरांना विचारव असा ठरवलं . डॉक्टर राउंड ला आल्यावर ते नाही म्हणाले, उद्या सोडू असा सांगितलं त्यांनी. ताप उतरला असला तरी तीच पोट मात्र दुखत होतं अजुन , म्हणून त्यांनी सोनोग्राफी करून यायला सांगितली. सोनोग्राफी साठी जाताना , सलाईन ची सुई तशीच होती . पण ती टोचतयं आणि हात खूप दुखतोय म्हणून शर्वरी रडायला लागली . मग नर्स ला बोलावून ती सुई च काढायला सांगितली . तर परत आल्यावर सलाईन नको म्हणून अधे मध्ये दंगा सुरु झाला तिचा . सोनोग्राफी झाली आणि तो पण रिपोर्ट नॉर्मल आला . आता मात्र डॉक्टरांनी तुम्ही संध्याकाळी घरी घेवून जावू शकता असा सांगितलं . पण जायच्या आधी दोन इंजेक्शन घ्यायची होती , आणि ती पण शिरेत , म्हजे सलाईन जसा देतात तशी . ते आईकून शर्वरीन आधीच दंग सुरु केला. तिला कसबस शांत केलं. आणि संध्याकाळच संध्याकाळी बघू म्हणून सांगितलं. घरी परत जायचं या विचारानेच फ्रेश झाली ती एकदम. ५.३०-६ ला नर्से नि इंजेक्शन दिलं , थोडा दंग केला, पण घरी जायचं आहे या आनंदाने लगेच गप्प पण झाली.
शेवटी घरी आलो आम्ही . ३ दिवसाची काळजी संपली . आता मात्र सक्त ताकीद आहे तीला, हा एक आठवडा खेळण बंद . विश्रांती घ्यायची . सध्यातरी 'हो' म्हटलं आहे तिने .
रविवार चा दिवस मात्र फ्रेश होती ती . दुपारी परत अंग तापतय असा वाटल्यावर , क्रोसिन दिली तीला . माग फ्रेश झाली. दुसर्या दिवशीपासून शाळा सुरु होणार म्हणून थोडी खरेदी करायची होती. "बरं वाटतय आता मला , मी पण येणारच" असा हट्ट करून शर्वरी पण आमच्याबरोबर आली. जाता जाता शेजारच्या हॉस्पिटल मध्ये दाखवून जाऊ असा विचार करून आम्ही निघालो . त्यांनी कॅल्पोल आणि झीफी लिहून दिली आणि तीन दिवसात जर फरक नाही पडला तर मलेरिया ची टेस्ट करायला सांगितली . खरेदी संपता संपता शर्वरी ला परत थंडी वाजायला सुरवात झाली. आम्ही गडबडीने घरी आलो आणि तिला कॅल्पोलची गोळी दिली. थोड्या वेळाने तिला बरं वाटल .
रविवारी साधारण २ वाजता परत ताप यायला लागला. यावेळी मात्र तिच्या एका हाकेसरशी उठले मी . लगेच कॅल्पोल द्याव का यावर माझी आणि उपेंद्र ची चर्चा झाली . शेवटी हॉस्पिटल मधेच फोन करून विचारव असा ठरलं . तोपर्यंत ताप १०३ झाला होता. डॉक्टरांचा परत फोन येईपर्यंत तिच्या कपाळावर थंड पाण्याच्या पट्ट्या ठेवायाला सुरवात केली . तापाचा चटका थोडा कमी वाटला. खूप थंडी वाजत होती तिला . कॅल्पोल दिल्यावर पण ताप उतरला नाही . उतरल्यासारखा वाटला पण थर्मामीटर वर चेच्क केला तर १०२ होता . त्यातच डोक दुखतंय , पाय दुखत आहेत म्हणुन रडारड सुरु झाली तिची . आता मात्र काळजी वाटायला लागली होती . ताप तरी कमी यायला हवा होता . थोड्या वेळाने तापाच्या ग्लानी ने झोपली ती . कदाचित आता ताप कमी होईल असा वाटून गेला मला.
सोमवार सकाळी तीच पोट पण दुखायला लागलं आणि चक्कर पण यायला लागली. मग मात्र डॉक्टरांच्या कडे परत जावून याव असा ठरवलं आम्ही. साधारण ९-९.३० वाजता त्याच हॉस्पिटल मध्ये घेवून गेलो तिला. डॉक्टर औषध बदलून देतील असा वाटल आम्हाला. डॉक्टरांनी तपासाल तर ताप १०१. ८ होता . म्हणजे रात्री चढलेला ताप उतरलाच न्हवता. त्यांनी सांगितलं , तुम्ही अडमिट करा तिला . मलेरिया किंवा व्हायरल असू शकतो . जोपर्यंत रक्त तपासात नाही तोपर्यंत काहीच सांगता येणार नाही. झालं , मला काहीच सुचेनास झाल, काळजी अजूनच वाढली. शर्वरी ला अडमिट करायचं ठरवलं. अडमिट करेपर्यंत ठीक होती ती , पण जसा सलाईन लावण्यासाठी दोन नर्सेस नि तिचा हात धरला तशी घाबरली ती. रडायला लागली . इंजेक्शन ला खूप घाबरणारी ती , सलाईन साठी तयारच होईना. "झालं , झालं ", म्हणत त्यातल्या एका नर्सने सुई खुपसली. मग तर तिने ठणाणा करायला सुरवात केली. तिथूनच तपाण्यासाठी म्हणून त्यांनी रक्त घेतलं आणि अण्टिबयोटिक ची बाटली लावली . १-२ मिनिटात शांत झाली ती . माग मात्र हात दुखतोय म्हणायला लागली. तिच्या हातावरून हात फिरवत असताना , मला मात्र खूप वाईट वाटत होतं. सतत दंगा-मस्ती करणारी माझी लेक अशी शांत पडलेली बघून कसातरीच होत होता मला. यावर्षी शाळेच्या सुरवातीलाच आमची हॉस्पिटल वारी झाली.
ती थोडी शांत झालेली बघून मी आई-बाबांना फोन लावला . आपण कितीही मोठे झालो, अनुभवी झालो तरी आई-बाबांपेक्षा कधीच मोठे होत नाही. दोघांनी पण समजूत घातली . सगळ ठीकच होईल म्हणून सांगितलं. मगं जरा बरं वाटलं.
रिपोर्ट काय येईल याची सारखी धाकधूक लागून राहिली होती. मलेरिया असू नये , व्हायरलचं असावा , एवढी एकचं इच्छा होती. तिचे एकामागून एक सलाईन सुरूच होते. उपेंद्रच्या आणि माझ्या घर ते हॉस्पिटल आणि हॉस्पिटल ते घर अशा फेर्या सुरु झाल्या . दुपारी तिच्यासाठी तुप मेतकुट भात घेवून आले पण चार घासांच्यावरती तिने तो खाल्ला नाही. साधारण ४-४.३० वाजता रिपोर्ट आला आणि मलेरिया नाही हे कळलं . हुश्श वाटल एकदम , डोक्यावरच ओझं उतरल्यासारखं वाटलं. तोपर्यंत ताप पण उतरतं आला होता . आता तो १०० वर होता. रात्री झोपताना तिला सलाईन लावू नका म्हणून सांगितलं , कारण तिला एकाच कुशीवर झोपणं अवघड गेलं असतं. तशीपण अनोळखी जागा म्हणून तिला झोप आली नाहीच , आणि तिला झोप नाही म्हणून मी पण झोपले नाही.
सकाळी उपेंद्र आला आणि मी नाश्त्याला तिला काहीतरी करून घेवून याव म्हणून घरी गेले . परत आले तर शर्वरी छान गाढ झोपली होती. तिला तसाच झोपु दिलं. सोमवार रात्रीपासून तिला ताप न्हवता. त्यामुळे घरी जाण्यासाठी डॉक्टरांना विचारव असा ठरवलं . डॉक्टर राउंड ला आल्यावर ते नाही म्हणाले, उद्या सोडू असा सांगितलं त्यांनी. ताप उतरला असला तरी तीच पोट मात्र दुखत होतं अजुन , म्हणून त्यांनी सोनोग्राफी करून यायला सांगितली. सोनोग्राफी साठी जाताना , सलाईन ची सुई तशीच होती . पण ती टोचतयं आणि हात खूप दुखतोय म्हणून शर्वरी रडायला लागली . मग नर्स ला बोलावून ती सुई च काढायला सांगितली . तर परत आल्यावर सलाईन नको म्हणून अधे मध्ये दंगा सुरु झाला तिचा . सोनोग्राफी झाली आणि तो पण रिपोर्ट नॉर्मल आला . आता मात्र डॉक्टरांनी तुम्ही संध्याकाळी घरी घेवून जावू शकता असा सांगितलं . पण जायच्या आधी दोन इंजेक्शन घ्यायची होती , आणि ती पण शिरेत , म्हजे सलाईन जसा देतात तशी . ते आईकून शर्वरीन आधीच दंग सुरु केला. तिला कसबस शांत केलं. आणि संध्याकाळच संध्याकाळी बघू म्हणून सांगितलं. घरी परत जायचं या विचारानेच फ्रेश झाली ती एकदम. ५.३०-६ ला नर्से नि इंजेक्शन दिलं , थोडा दंग केला, पण घरी जायचं आहे या आनंदाने लगेच गप्प पण झाली.
शेवटी घरी आलो आम्ही . ३ दिवसाची काळजी संपली . आता मात्र सक्त ताकीद आहे तीला, हा एक आठवडा खेळण बंद . विश्रांती घ्यायची . सध्यातरी 'हो' म्हटलं आहे तिने .
