मनं वाळत चालली आहेत..

मनं वाळत चालली आहेत..

झाडांमधला हिरवेपणा लोप पावतो आहे तशी

मनं वाळत चालली आहेत... 

नात्यांमध्ये अडकण नको की जबाबदारी नको

मनं वाळत चालली आहेत 

फ़क्त माझं, मला चा घोष वाढत चालला आहे

मनं वाळत चालली आहेत...

रस्त्यांवरच्या फटक्या पोरांकड नाक उडवून बघताना 

मनं वाळत चालली आहेत

अपघाताचे फोटो घेण्यात धन्यता मानणारी 

मनं वाळत चालली आहेत

जीवघेण्या स्पर्धांमध्ये स्वत:च्या २-३ वर्षाच्या मुलांना ढकलणारी 

मनं वाळत चालली आहेत

मुलांचे बोबडे बोल ऐकण्यापेक्षा टीव्ही वरच्या मालिकांमध्ये नाहीतर खरेदी मध्ये गुंतलेली 

मनं वाळत चालली आहेत

बलात्काराच्या बातम्या बघुन आपल्या पर्यन्त नाही ना पोहोचल?म्हणत 

मनं वाळत चालली आहेत

थंड पडलेल्या रक्ताने एक एक दिवस ढकलत 

मनं वाळत चालली आहेत

जगण्याचा अर्थ हरवत असतानाच,

दुकानापुढे बसलेल्या म्हाताऱ्या आज्जीला जेव्हा जेवायला म्हणून शर्वरी २० रुपये देते, सहजपणे...

तेव्हा वाटतं मन वाळली नाहीत अजुन, ओलावा आहे 

थोड पाणी घालायची गरज आहे...

शुन्य

मोबाईल चा एक चौकोन
मनावर आणि भावनांवर राज्य गाजवणारा
मनाला मोहात पाडणारा
मनाच्या अस्वस्थतेच्या कारणांपैकी एक
एका खोटारड्या जगाचं दार
कुणी कुणाच नाही , पण सगळे बांधले गेलेले
बहुतेक सगळा दिखाऊपणा
काय उरतं हातातं ? एक भलं मोठ शुन्य
स्वतःच्या अस्तित्वाचा प्रश्न घेवून उभं असलेलं शुन्य
मला या शून्यात अडकल्यासारखं वाटतंय
काहीच घडत नसताना पण बरंच घडतंय
पण जे घडतंय ते त्रासदायक होत
विचार , विचार आणि नुसते विचार
ज्यातुन हातात येत शुन्य
याच शून्यातून सगळ उभ करायची रग कुठ गेली?
हेच शुन्य त्रासदायक होतंय आता
हे शुन्य नको , हे अस्तित्व नको
आपण आपल्याला नकोसे होतो तेव्हा काय होतं ?

एक गारुडी

एक गारुडी , मनावर गारुड करणारा
एक सूर्यास्त , मनावर मोहिनी घालणारा
आणि दोन्ही जर एकत्र बघायला मिळणार असेल तर ? हा गारुडी म्हणजे अजून कुणी नाही तर सगळीकडे व्यापून राहिलेला समुद्र आहे .अशा या समुद्रात बुडणारा सुर्य पाहणे म्हणजे सौंदर्याची परिसीमा . 
सगळ्या धावपळीतून सुटका झाली कि या अशा सगळ्या गोष्टींची ओढ लागते मनाला . सगळीकडे शांतता असावी , मनाचे सगळे लाड पुरवावेत असा वाटत रहातं . आणि मनाला ओढ लागते समुद्राची , समुद्राच्या गाजेची , त्या खारट वासाची आणि पाय रुतणार्य पिवळसर पांढर्या वाळू ची .
मला समुद्र पाहताक्षणीच आवडला होता , अगदी प्रेमात पडले होते म्हणा ना . पण तो मनामध्ये खोल जाउन बसला जेव्हा माझ्या मोठ्या आत्याची बदली वेंगुर्ल्याला झाली तेव्हा . उभादांड्याला रहायची ती . तिथून समुद्र अगदी हाकेच्या अंतरावर . रात्री झोपताना त्याची गाज ऐकत झोपायची . त्या वेळी त्याच्याइतक जवळचं कुणीच वाटल नाही . खारदांड्याचा समुद्र . स्वच्छ समुद्र किनारा , आजूबाजूला मासळीचा वास , आणि समोर पसरलेला अफाट समुद्र . त्याच वर्णन करायला शब्द खूप तोडके आहेत . मी सकाळ संध्याकाळ समुद्रावर जायची . कधी आत्याबरोबर , तर कधी आत्येबहिणी बरोबर , पण रोज त्याला भेटायचा नेम कधी चुकला नाही . तिथल्या स्वच्छ किनार्यावर भटकताना मजा यायची. तिथे मिळणारे शिंपले गोळा करून रोज घरी घेवून यायचे मी. आत्या ज्यांच्याकडे रहायची त्यांना ते जिवंत शिपले दिलेले आठवतात मला . त्याची चटणी करून खातात असा सांगितलं होतं त्यांनी. त्या काकूंनी शिंपल्याचा वास जावा म्हणून ते अगदी साबणात वगैरे घालून धुवून दिले होते मला. अर्थात, त्याचा फारसा उपयोग झाला न्हवता, त्याचा वास काही कमी झाला न्हवता. पुढे ते शिंपले वापरून मी एक भिंतीवर टांगायला चित्र बनवलं आणि बरेचसे एक मातीच्या सुरई वरती वापरले होते .सगळ्यात जास्त आवडलं होतं ते वेंगुर्ल्याच लाईट हॉउस . तिथे वर पर्यंत चालत जायचं आणि मग खाली मोठ्या मोठ्या दगडांवर आपटणार्या त्याच्या लाटा बघायच्या .
अगदी तसाच तो वरळी ला पण भेटायचा . असेल प्रेमिकांचा साक्षी , पण माझ्यासाठी मात्र तोच एक प्रेमाच रूप होऊन यायचा . मी आणि स्मिता खूप वेळा जायचो वरळी ला , सी लिंक ने . तिथे बुडणाऱ्या सूर्याला पाहून बरेचदा उदास वाटायचं , पण त्याच बरोबर त्याच भव्य रूप पण जाणवत राहायचं. बघता बघता तो सूर्याचा लालसर गोळा समुद्रात बुडुन जायचा. आणि मग समोर असायचा तो संधीप्रकाशातला प्रचंड समुद्र . आजूबाजूला काय आहे याच भान विसरलं जायचं. काय काय दडलं असेल त्याच्या पोटात , अजून कुणालाही पूर्णपणे माहिती नाही . आपण किती लहान आहोत त्याच्यापुढे याची मात्र जाणीव खूप तीव्रतेने करून द्यायचा.  तो . कशाचा माज करायचा त्याच्यापुढे? एवढा प्रचंड आहे तो कि तो माझ्याबरोबर आहे यानेच खूप ताजतवानं होतं मन. निसर्गाची एक महान कलाकृती आहे तो .
खरतर मला पाण्याची भीती खूप वाटते , पण समुद्राची वाटली नाही . काशीद ला समुद्रात शर्वरी बरोबर खेळताना आलेल्या मजेची अजून कशाशीही तुलना नाही होवू शकंत. अर्थात तिथ मी माझी एक अंगठी त्याला देवून आले होते . माझी आठवण  राहावी म्हणून :)
असाच तो भेटला मालवणला. खेळांच्या गर्दीत अडकलेला , स्वताचा छोटासा तुकडा त्याने सगळ्यांना खेळता याव म्हणून देवु केलेला . पण त्या स्वच्छ पाण्याने पण मनाला मोह पडतोच. त्या तुकड्याच्या पलीकडे तो तसाच आहे अफाट , अथांग , मनावर गारुड करणारा . त्याच्यावरची नजर हटत नाही . प्रत्येक वेळी नव्याने समोर येणारा तो , मोहात पडतोच . क्वचितच कुणी असेल ज्याला त्याचा सौंदर्य , भव्यपणा जाणवला नसेल .
काहीही असेल तरी , एकदा मला सफर करायची आहे , एकटीने . अथांग समुद्रात फक्त मी एकटी . विचाराने थरकाप उडतो पण थ्रिल पण वाटतं .

  

उबदार

ऑफिस च्या दुपारच्या वेळी मनाला कधीतरी स्पर्शून जाते ती झुळूक…. 

सहज मन भूतकाळात शिरतं  आठवत राहतो तो आजोबांचा (आईच्या वडिलांचा) वाडा 

त्या  कैक अशा दुपारच्या वेळा 

अतिशय शांत वातावरणात , दुपारच्या उन्हाचे कवडसे झेलत खिडकीतुन  बघणारी मी 

छोटीशी ४-५ वर्षांची , तशीच दिसतेय 

मधलं अंगण … एका बाजूला खोल्या … खोल्याच, घरं नाही म्हणता येत तर दुसर्या बाजूला भिंत 

लांबच लांब पसरलेलं घर 

त्या अंगणात मधून मधून डोकं वर काढणारे दगड 

(खेळता खेळता कधीतरी टोचायचे पण… )

पुढच्या बाजूच्या वरच्या मजल्यामुळे अंगणात पडणारी सावली , आणि तिथे वाजणारी थंडी 

अंगणात एका बाजूला आज्जीने लावलेले पेरू आणि आवळे 

स्वस्तिकाच्या फुलांच झाड 

तर अंगणाच्या शेवटी मागच्या बाजूला प्राजक्त 

प्राजक्ताच्या समोर आजीचा वरच्या मजल्यावरचा शिवणाचा क्लास "मिनरा" नावाचा 

आजीच्या तिन्ही मुलीच्या  अक्षरापासून असलेला 

त्या क्लास ची खोली भली लांबडी शिवणाच्या मशीन नि भरलेली 

आजी ला म्हशीने धडक दिल्यापासून ती काही वरती जात नाही 

त्यामुळं वरती राज्य माझचं 

सगळ्यापासून लपून दारच कुलूप न काढता , शेजारच्या खोलीच्या छपरातून खिडकी पकडून स्वताला आत ढकलून देणं हा आवडता छंद 

नाहीतर अंगणामध्ये बसणं , ऊन खात 

अलीकडे असा सारखं होतं माझं 

आजोबा आणि वाडा सारखे आठवत राहतात 

आता तो वाडा नाहीये तर तीन वेगवेगळे बंगले उभे आहेत 

त्यातलाच एक आईचा पण आहे , 

तरीपण  स्वप्नात येताना तो जुना वाडाच येतो , येताना मात्र उबदार झुळूक घेऊन येतो 

एक स्वप्न

एक सकाळ ,
थोडीशी धुक्यात गुरफटलेली ,
थंडीने हात दिलेली,
मन प्रसन्न करणारी ,
आजूबाजूला येणारे पक्ष्यांचे आवाज ,
पायाखाली असणारी मातीची पायवाट,
त्या पायवाटेच्या शेवटी दिसणारी माती आणि शेणानं सारवलेली झोपडी
पायवाटेच्या दोन्ही बाजूला उंच उंच झाडांची दाटी
त्या झाडांच्या  पायथ्याशी फुललेली रान फुल
या सगळ्यात येणारा सकाळचा रानाचा गंध , थोडा ओल्या मातीचा आणि थोडा झाडांचा
पायाखाली चुरडली जाणारी ती वळलेली पानं ,काटक्या , फुलं
सगळ्याचा मनावर चढलेला अंमल
झोपडीत उकळी घेणारा आल्याचा चहा
आताच जाणवतो आहे मनाला
त्या झोपडीच्या अवतीभोवती थोडं साफ केलेलं अंगण
अंगणाच्या भोवतीने लावलेले गावठी गुलाब
त्याच्या मागे असलेली विहीर
त्यावर कुरकुरणारा रहाट
अधे मध्ये पाणी काढल्याचा आवाज
सकाळ थोडी वर येतेय आता , धुक्यातून , थंडीतून
पण फक्त वाढणारा उजेड जाणवून देतोय सुर्यानारायणाचं वरती येण
नाहीतर इथल्या झाडीत उजेड सदा हरवल्यासारखा सापडतो
पक्षी आता आपल्या कामाला निघून गेलेत
मी मात्र शांत
आजूबाजूला सगळ्या शांततेत हरवलेली
एखाद्या योग्याला सुद्धा मिळणार नाही अशी जागा … माझ्या मनातली … माझ्या स्वप्नातली