एक गारुडी , मनावर गारुड करणारा
एक सूर्यास्त , मनावर मोहिनी घालणारा
आणि दोन्ही जर एकत्र बघायला मिळणार असेल तर ? हा गारुडी म्हणजे अजून कुणी नाही तर सगळीकडे व्यापून राहिलेला समुद्र आहे .अशा या समुद्रात बुडणारा सुर्य पाहणे म्हणजे सौंदर्याची परिसीमा .
सगळ्या धावपळीतून सुटका झाली कि या अशा सगळ्या गोष्टींची ओढ लागते मनाला . सगळीकडे शांतता असावी , मनाचे सगळे लाड पुरवावेत असा वाटत रहातं . आणि मनाला ओढ लागते समुद्राची , समुद्राच्या गाजेची , त्या खारट वासाची आणि पाय रुतणार्य पिवळसर पांढर्या वाळू ची .
मला समुद्र पाहताक्षणीच आवडला होता , अगदी प्रेमात पडले होते म्हणा ना . पण तो मनामध्ये खोल जाउन बसला जेव्हा माझ्या मोठ्या आत्याची बदली वेंगुर्ल्याला झाली तेव्हा . उभादांड्याला रहायची ती . तिथून समुद्र अगदी हाकेच्या अंतरावर . रात्री झोपताना त्याची गाज ऐकत झोपायची . त्या वेळी त्याच्याइतक जवळचं कुणीच वाटल नाही . खारदांड्याचा समुद्र . स्वच्छ समुद्र किनारा , आजूबाजूला मासळीचा वास , आणि समोर पसरलेला अफाट समुद्र . त्याच वर्णन करायला शब्द खूप तोडके आहेत . मी सकाळ संध्याकाळ समुद्रावर जायची . कधी आत्याबरोबर , तर कधी आत्येबहिणी बरोबर , पण रोज त्याला भेटायचा नेम कधी चुकला नाही . तिथल्या स्वच्छ किनार्यावर भटकताना मजा यायची. तिथे मिळणारे शिंपले गोळा करून रोज घरी घेवून यायचे मी. आत्या ज्यांच्याकडे रहायची त्यांना ते जिवंत शिपले दिलेले आठवतात मला . त्याची चटणी करून खातात असा सांगितलं होतं त्यांनी. त्या काकूंनी शिंपल्याचा वास जावा म्हणून ते अगदी साबणात वगैरे घालून धुवून दिले होते मला. अर्थात, त्याचा फारसा उपयोग झाला न्हवता, त्याचा वास काही कमी झाला न्हवता. पुढे ते शिंपले वापरून मी एक भिंतीवर टांगायला चित्र बनवलं आणि बरेचसे एक मातीच्या सुरई वरती वापरले होते .सगळ्यात जास्त आवडलं होतं ते वेंगुर्ल्याच लाईट हॉउस . तिथे वर पर्यंत चालत जायचं आणि मग खाली मोठ्या मोठ्या दगडांवर आपटणार्या त्याच्या लाटा बघायच्या .
अगदी तसाच तो वरळी ला पण भेटायचा . असेल प्रेमिकांचा साक्षी , पण माझ्यासाठी मात्र तोच एक प्रेमाच रूप होऊन यायचा . मी आणि स्मिता खूप वेळा जायचो वरळी ला , सी लिंक ने . तिथे बुडणाऱ्या सूर्याला पाहून बरेचदा उदास वाटायचं , पण त्याच बरोबर त्याच भव्य रूप पण जाणवत राहायचं. बघता बघता तो सूर्याचा लालसर गोळा समुद्रात बुडुन जायचा. आणि मग समोर असायचा तो संधीप्रकाशातला प्रचंड समुद्र . आजूबाजूला काय आहे याच भान विसरलं जायचं. काय काय दडलं असेल त्याच्या पोटात , अजून कुणालाही पूर्णपणे माहिती नाही . आपण किती लहान आहोत त्याच्यापुढे याची मात्र जाणीव खूप तीव्रतेने करून द्यायचा. तो . कशाचा माज करायचा त्याच्यापुढे? एवढा प्रचंड आहे तो कि तो माझ्याबरोबर आहे यानेच खूप ताजतवानं होतं मन. निसर्गाची एक महान कलाकृती आहे तो .
खरतर मला पाण्याची भीती खूप वाटते , पण समुद्राची वाटली नाही . काशीद ला समुद्रात शर्वरी बरोबर खेळताना आलेल्या मजेची अजून कशाशीही तुलना नाही होवू शकंत. अर्थात तिथ मी माझी एक अंगठी त्याला देवून आले होते . माझी आठवण राहावी म्हणून :)
असाच तो भेटला मालवणला. खेळांच्या गर्दीत अडकलेला , स्वताचा छोटासा तुकडा त्याने सगळ्यांना खेळता याव म्हणून देवु केलेला . पण त्या स्वच्छ पाण्याने पण मनाला मोह पडतोच. त्या तुकड्याच्या पलीकडे तो तसाच आहे अफाट , अथांग , मनावर गारुड करणारा . त्याच्यावरची नजर हटत नाही . प्रत्येक वेळी नव्याने समोर येणारा तो , मोहात पडतोच . क्वचितच कुणी असेल ज्याला त्याचा सौंदर्य , भव्यपणा जाणवला नसेल .
काहीही असेल तरी , एकदा मला सफर करायची आहे , एकटीने . अथांग समुद्रात फक्त मी एकटी . विचाराने थरकाप उडतो पण थ्रिल पण वाटतं .
