स्वाभाविक आहे की दुपार , उन्हाच्या त्रासामुळे खुप लोकंाना आवडत नाही. पण मला आवडते. कारण माझ्या लहानपणी ती दुपार पण छान वाटायची.
शनिवारी शाळा सकाळची असायची. आईच्या नोकरीमुळे घरी मी आणि केदार, आम्ही दोघेच असायचो, त्यात सुध्दाजेवण झाल की हा गुडुप व्हायचा.
आमचं घर दोन भागात विभागलेलं होतं. एका बाजुला स्वयंपाकघर आणी एक खोली आणी दुसर् या बाजुला सोपा ( बाबांच्या भाषेत) आणी देवघर. मधेअंगण होतं. अंगणात लावलेला पिवळ्या फुलांचा वेल सोपा आणी त्या समोरच्या खोलीवरच्या छपरावर पसरला होता. हिरवागार एकदम. दुपारच्या वेळी माझ्यासारखाच सुस्तावला आहे अस वाटणारा. त्यावर अधुनमधुन येणार् या चिमण्या (कधी कधी खुप गप्पा मारणार् या). खोलीमधुन पलंगावर पडुन बाहेर वेलींमधुन येणारे उन्हाचे कवडसे बघण्यात खुप वेळ जायचा माझा. आणी आपणहीत्याच शांततेचा एक भाग आहोत असं वाटायच.
अजुनही वाटतं, फक्त एकदाचं, ते जुनं घरं, त्या वेली , ते कवडसें, त्या चिमण्यांच्या गप्पा आणी घरात आणी माझ्या मनात भरुन राहिलेली शांतता अनुभवा़ला मिळावी.
