आठवणीतील जिलेबी...

आकाराने वेटोळी, रंगाने केशरी, गरम गरम आणी कुरकुरीत जिलेबी बघितली की मला माझ्या शाळेचे दिवस आठवतात.

मी शाळेत असताना, १५ आॅगस्ट आणि २६ जानेवारी ला, कोल्हापूर मधे , रस्त्यावर जागोजागी जिलेबी तळणार् यांचे मंडप लागलेले असायचे. सगळीकडे तो गोड़ वास पसरलेला असायचा. त्या दिवशी ध्वजवंदनाला जायची गडबड असायची, त्यामुळं मी बाबांना सांगुन ठेवायची की तुम्ही जिलेबी घेवुन या.

जशी शाळेतुन परत या़यचे आधी जिलेबी आणली आहे का ते बघायचे. नसेल तर आईकडून पैसे घेउन स्वारी क्षणात निघायची. आमच्या घराच्या मागेच एक जिलेबी तळणारा बसलेला असायचा. एका मोठ्या परातीत पाकातुन काढलेल्या जिलेबींचा ढीग असायचा, आणि दुसरीकडे तो गरम गरम जिलेबी तळत असायचा.सगळीकडे मस्त वास पसरलेला असायचा. त्या वासानी जिलेबी ची भुकअजुन चाळवायची. जिलेबी घेवुन मी घरी धुम ठोकायचे. आणि मग जो आडवा हात मारायचे की ज्याच नाव ते. गरम गरम जिलेबी मिटक्या मारत खाण्याची मज़ा काही औरच....

आता कुठुनही जिलेबी तळण्याचा वास आला , तरी मला माझे शाळेतले दिवस आठवतात.

 

दुपार

Kया भयानक उकाड्यात, एसीच्या थंड हवेत बसलेली असताना, कधीतरी मनामधे उगवते ती शाळेत असतानाची दुपार. 

स्वाभाविक आहे की दुपार , उन्हाच्या त्रासामुळे खुप लोकंाना आवडत नाही. पण मला आवडते. कारण माझ्या लहानपणी ती दुपार पण छान वाटायची.

शनिवारी शाळा सकाळची असायची. आईच्या नोकरीमुळे घरी मी आणि केदार, आम्ही दोघेच असायचो, त्यात सुध्दाजेवण झाल की हा गुडुप व्हायचा.

आमचं घर दोन भागात विभागलेलं होतं. एका बाजुला स्वयंपाकघर आणी एक खोली आणी दुसर् या बाजुला सोपा ( बाबांच्या भाषेत) आणी देवघर. मधेअंगण होतं. अंगणात लावलेला पिवळ्या फुलांचा वेल सोपा आणी त्या समोरच्या खोलीवरच्या छपरावर पसरला होता. हिरवागार एकदम. दुपारच्या वेळी माझ्यासारखाच सुस्तावला आहे अस वाटणारा. त्यावर अधुनमधुन येणार् या चिमण्या (कधी कधी खुप गप्पा मारणार् या). खोलीमधुन पलंगावर पडुन बाहेर वेलींमधुन येणारे उन्हाचे कवडसे बघण्यात खुप वेळ जायचा माझा. आणी आपणहीत्याच शांततेचा एक भाग आहोत असं वाटायच.

अजुनही वाटतं, फक्त एकदाचं, ते जुनं घरं, त्या वेली , ते कवडसें, त्या चिमण्यांच्या गप्पा आणी घरात आणी माझ्या मनात भरुन राहिलेली शांतता अनुभवा़ला मिळावी.