ऑफिस च्या दुपारच्या वेळी मनाला कधीतरी स्पर्शून जाते ती झुळूक….
सहज मन भूतकाळात शिरतं आठवत राहतो तो आजोबांचा (आईच्या वडिलांचा) वाडा
त्या कैक अशा दुपारच्या वेळा
अतिशय शांत वातावरणात , दुपारच्या उन्हाचे कवडसे झेलत खिडकीतुन बघणारी मी
छोटीशी ४-५ वर्षांची , तशीच दिसतेय
मधलं अंगण … एका बाजूला खोल्या … खोल्याच, घरं नाही म्हणता येत तर दुसर्या बाजूला भिंत
लांबच लांब पसरलेलं घर
त्या अंगणात मधून मधून डोकं वर काढणारे दगड
(खेळता खेळता कधीतरी टोचायचे पण… )
पुढच्या बाजूच्या वरच्या मजल्यामुळे अंगणात पडणारी सावली , आणि तिथे वाजणारी थंडी
अंगणात एका बाजूला आज्जीने लावलेले पेरू आणि आवळे
स्वस्तिकाच्या फुलांच झाड
तर अंगणाच्या शेवटी मागच्या बाजूला प्राजक्त
प्राजक्ताच्या समोर आजीचा वरच्या मजल्यावरचा शिवणाचा क्लास "मिनरा" नावाचा
आजीच्या तिन्ही मुलीच्या अक्षरापासून असलेला
त्या क्लास ची खोली भली लांबडी शिवणाच्या मशीन नि भरलेली
आजी ला म्हशीने धडक दिल्यापासून ती काही वरती जात नाही
त्यामुळं वरती राज्य माझचं
सगळ्यापासून लपून दारच कुलूप न काढता , शेजारच्या खोलीच्या छपरातून खिडकी पकडून स्वताला आत ढकलून देणं हा आवडता छंद
नाहीतर अंगणामध्ये बसणं , ऊन खात
अलीकडे असा सारखं होतं माझं
आजोबा आणि वाडा सारखे आठवत राहतात
आता तो वाडा नाहीये तर तीन वेगवेगळे बंगले उभे आहेत
त्यातलाच एक आईचा पण आहे ,
तरीपण स्वप्नात येताना तो जुना वाडाच येतो , येताना मात्र उबदार झुळूक घेऊन येतो
