शुन्य

मोबाईल चा एक चौकोन
मनावर आणि भावनांवर राज्य गाजवणारा
मनाला मोहात पाडणारा
मनाच्या अस्वस्थतेच्या कारणांपैकी एक
एका खोटारड्या जगाचं दार
कुणी कुणाच नाही , पण सगळे बांधले गेलेले
बहुतेक सगळा दिखाऊपणा
काय उरतं हातातं ? एक भलं मोठ शुन्य
स्वतःच्या अस्तित्वाचा प्रश्न घेवून उभं असलेलं शुन्य
मला या शून्यात अडकल्यासारखं वाटतंय
काहीच घडत नसताना पण बरंच घडतंय
पण जे घडतंय ते त्रासदायक होत
विचार , विचार आणि नुसते विचार
ज्यातुन हातात येत शुन्य
याच शून्यातून सगळ उभ करायची रग कुठ गेली?
हेच शुन्य त्रासदायक होतंय आता
हे शुन्य नको , हे अस्तित्व नको
आपण आपल्याला नकोसे होतो तेव्हा काय होतं ?