चारोळ्या

पौर्णिमेचा चंद्र हळुच चोरपावली येतो,

तुझ्या आठवणी हळुच कुशीत ठेवुन जातो.

पारीजात फुलला तुझी माझी स्वप्ने घेवुन,

त्याला कळलेच नाही, रात्र गेली अमावस्येची होवुन.

जन्म माझा तुझ्यासाठी

श्वास माझा तुझ्यासाठी

स्वप्न माझी तुझ्यासाठी

आणि तु,

तु मात्र तिच्यासाठी

आता कुठे तु कळतो आहेस,

त्या चंद्रासारखा तुही हट्टी आहेस,

दर पौर्णीमेला तुझ्या आठवणी घेवुन येतो,

आणि माझ कसं चुकलं हेच सांगत रहातो.

तुला चंद्राची प्रतिमा द्यावी कशी?

ते निदान पौर्णिमेला भेटतो तरी,

तुझ्या माझ्यातली अमावस्या मात्र सुरुच आहे

तुझ्या माझ्यातला अव्यक्त हुंकार,

तुझ्या माझ्यातल अव्यक्त प्रेम,

सांगता सांगता राहुन गेलेल,

समजता समजता न समजलेल.

तु तू न राहिलास,मी मी न राहिले

तुझ्या माझ्या नात्याचे रंग बदलले

अव्यक्त व्यथा, व्यक्त कथा

सगळ सगळच बदललं.

चंद्राला पाहिले की तुझा भास होतो,

तुला शोधण्याचा मला मोह होतो,

तुझ्या मोहाने तुला शोधते आहे

विसरते आहे अमावस्या सुरुच आहे.

तुझ्या हातामधे माझा हात

तुझ्यामधे गुंतलेलं माझ मन,

सांग कसं सोडाव सगळं?

माणुस तोडला तरी, नातं तोडावं कसं?