आमची मांजरं , खरतरं या विषयावर लिहीण्यासारख खूप आहे. कारण, माझ्या आईला मांजरांची आवड भरपूर आणि आमच्या बोळात बेवारशी मांजरांची पिल्लं आणुन सोडणारे पण भरपुर. अशा या पिल्लांसाठी आमच्या घरात खासचं जागा. कधी कधी तर एकाच वेळी ४-५ मांजर नक्की असायची. भूक लागली कि घरात नुसता गोंधळ घालायची .
बाबांचाही फक्त वैतागले नसले तर या गोष्टीला आक्षेप असायचा नाही.ते स्वतः सकाळी उठल्या उठल्या या मांजराना दुध घालायचे. अशीच एक बोळात सोडलेली मांजरी होती . जेव्हा सोडली तेव्हा ते लहान पिल्लू होतं. तिला खूप कळायचं असा माझं प्रामाणिक मत आहे. तसा ती जाणवून पण द्यायची. एकदा ती शिवणाच्या मशीन च्या मागे झोपली होती. ती पलीकडच्या बाजूला असल्यामुळे दिसत न्हवती. बाबा गावहून आले होते आणि नेहमीप्रमाणे ओरडत होते ," किती पसारा आहे हा?, कुणाला आवरायला नको ," वगैरे वगैरे. त्यातच ते पटकन बोलून गेले ," त्यात तुमची हि मांजरं , सगळीकडे घाण करुन ठेवतात", त्याचं हे वाक्य पुरा व्हायच्या आत हि बया मशिनच्या मागून उठली आणि बाबांच्या कडे बघून जोरात 'म्यावं, म्यावं' करायला लागली . आधी बाबा दचकले आणि माग जे हसायला लागले, पुढच सगळ बोलायचचं विसरले. या मनीच नाव मी 'खुळाबाई' ठेवलं होतं . ती खुळीच होती. तिला पिल्लं झाल्यावर त्यांच्याकड जायचीच नाही ही. त्यांना दुध घालून जगवायचा खूप प्रयत्न केला , पण ती जगलीच नाहीत . आणि हि खुळी पण.
बरेचदा, आमच्याकडे येणारी मांजरं आजारी असायची , त्यांना डॉक्टर कडे घेवून जाण , औषधपाणी करणं वगैरे सगळ करूनसुद्धा काही वेळा हि पिल्लं मारून जायची , खूप वाईट वाटायचं अशावेळी . जे कुणी त्यांना असा सोडून गेलं असेल अशा लोकांचा खूप राग यायचा इतकं आजारी पडेपर्यंत ठेवायचं कशाला ? मुळात आधी सांभाळता येत नाही तर सांभाळू नये असा वाटायचं .
या सगळ्या मांजरांबरोबर आमच्या घरी आमचा पमेरिअन क्रॉस असा कुत्रा पण होता. त्याचं नाव होतं "चिट्ट्या". नेहेमीपेक्षा वेगळ काहीतरी हंव म्हणून ठेवलेलं . त्याच्याबद्दल, परत कधीतरी . तर तो लहान असताना , नुसता कापसाचा गोळा होता, काळा -पांढरा. घरी येणाऱ्या लोकांना आमच्यातल्या मांजरांची सवय होती. आमच्या घरात मांजर असणार हे पक्कच असायचं.असेच एकदा बाबांचे मामेभाऊ आमच्या घरी आले होते , पलंगावर बसले होते आणि चिट्ट्या त्यांच्यापुढून धावत गेला , त्यांना नीट दिसला नसावा तो, ते म्हणाले ,"व्यंका (बाबांचं नाव व्यंकटेश आहे), काय रे ? तुमच मांजर कुत्र्यासारखं कसा दिसतंय?" हसून हसून आमची वाट लागली होती .
आता मात्र एकाच मांजरी आहे आईकडे , आणि विशेष म्हणजे हे मांजरीच वेड शर्वरी मध्ये पण उतरलं आहे . त्यामुळे हि मांजरी तिची खूप आवडती आहे . सुट्टीसाठी कोल्हापूर ला गेली कि तिच्या खणायची सगळी जबाबदारी शर्वरी वरच असते . मध्ये ७-८ दिवस नाहीशी झाली होती हि , तर शर्वरीचा जीव वर खाली होत होता . रोज ३-४ वेळा तरी तीच नाव काढल्याशिवाय राहत न्हवती ती . ती परत आल्यावर , तिला कुठं ठेवू आणि कुठं नको असा झालं होतं तिला.
बाबांचाही फक्त वैतागले नसले तर या गोष्टीला आक्षेप असायचा नाही.ते स्वतः सकाळी उठल्या उठल्या या मांजराना दुध घालायचे. अशीच एक बोळात सोडलेली मांजरी होती . जेव्हा सोडली तेव्हा ते लहान पिल्लू होतं. तिला खूप कळायचं असा माझं प्रामाणिक मत आहे. तसा ती जाणवून पण द्यायची. एकदा ती शिवणाच्या मशीन च्या मागे झोपली होती. ती पलीकडच्या बाजूला असल्यामुळे दिसत न्हवती. बाबा गावहून आले होते आणि नेहमीप्रमाणे ओरडत होते ," किती पसारा आहे हा?, कुणाला आवरायला नको ," वगैरे वगैरे. त्यातच ते पटकन बोलून गेले ," त्यात तुमची हि मांजरं , सगळीकडे घाण करुन ठेवतात", त्याचं हे वाक्य पुरा व्हायच्या आत हि बया मशिनच्या मागून उठली आणि बाबांच्या कडे बघून जोरात 'म्यावं, म्यावं' करायला लागली . आधी बाबा दचकले आणि माग जे हसायला लागले, पुढच सगळ बोलायचचं विसरले. या मनीच नाव मी 'खुळाबाई' ठेवलं होतं . ती खुळीच होती. तिला पिल्लं झाल्यावर त्यांच्याकड जायचीच नाही ही. त्यांना दुध घालून जगवायचा खूप प्रयत्न केला , पण ती जगलीच नाहीत . आणि हि खुळी पण.
बरेचदा, आमच्याकडे येणारी मांजरं आजारी असायची , त्यांना डॉक्टर कडे घेवून जाण , औषधपाणी करणं वगैरे सगळ करूनसुद्धा काही वेळा हि पिल्लं मारून जायची , खूप वाईट वाटायचं अशावेळी . जे कुणी त्यांना असा सोडून गेलं असेल अशा लोकांचा खूप राग यायचा इतकं आजारी पडेपर्यंत ठेवायचं कशाला ? मुळात आधी सांभाळता येत नाही तर सांभाळू नये असा वाटायचं .
या सगळ्या मांजरांबरोबर आमच्या घरी आमचा पमेरिअन क्रॉस असा कुत्रा पण होता. त्याचं नाव होतं "चिट्ट्या". नेहेमीपेक्षा वेगळ काहीतरी हंव म्हणून ठेवलेलं . त्याच्याबद्दल, परत कधीतरी . तर तो लहान असताना , नुसता कापसाचा गोळा होता, काळा -पांढरा. घरी येणाऱ्या लोकांना आमच्यातल्या मांजरांची सवय होती. आमच्या घरात मांजर असणार हे पक्कच असायचं.असेच एकदा बाबांचे मामेभाऊ आमच्या घरी आले होते , पलंगावर बसले होते आणि चिट्ट्या त्यांच्यापुढून धावत गेला , त्यांना नीट दिसला नसावा तो, ते म्हणाले ,"व्यंका (बाबांचं नाव व्यंकटेश आहे), काय रे ? तुमच मांजर कुत्र्यासारखं कसा दिसतंय?" हसून हसून आमची वाट लागली होती .
आता मात्र एकाच मांजरी आहे आईकडे , आणि विशेष म्हणजे हे मांजरीच वेड शर्वरी मध्ये पण उतरलं आहे . त्यामुळे हि मांजरी तिची खूप आवडती आहे . सुट्टीसाठी कोल्हापूर ला गेली कि तिच्या खणायची सगळी जबाबदारी शर्वरी वरच असते . मध्ये ७-८ दिवस नाहीशी झाली होती हि , तर शर्वरीचा जीव वर खाली होत होता . रोज ३-४ वेळा तरी तीच नाव काढल्याशिवाय राहत न्हवती ती . ती परत आल्यावर , तिला कुठं ठेवू आणि कुठं नको असा झालं होतं तिला.
No comments:
Post a Comment